Osoba, która zdecydowała się robić w życiu coś dla ludzi, bez ludzi usycha. Aktorzy, muzycy wykonują swoją pracę nie tylko po to, by przynosiła ona bardzo wymierne korzyści w postaci mniejszych bądź większych (najczęściej jednak mniejszych) pieniędzy. Koncerty bez publiczności, których ostatnio tak wiele mieliśmy okazję obejrzeć dzięki pandemii (choć bardziej adekwatny wydaje mi się zwrot „przez pandemię” – wskazujący nie na zasługę, a na winę), nie dawały artystom możliwości stuprocentowego realizowania swojego potencjału.
Sztuce potrzebne są emocje. Sztuka wokalna, muzyczna, teatralna to przede wszystkim kontakt z ludźmi, dialog z odbiorcą. Podczas takich wydarzeń publicznych dzieje się w artyście bardzo dużo, bo reaguje on nie tylko na własną twórczość, ale przede wszystkim na reakcje publiczności. Czym innym jest zaśpiewanie w łazience, czy nawet w zespole, z którym muzykujemy kilka razy w tygodniu, który ma świadomość tego, na ile nas stać i potrafi usłyszeć, w jakiej formie wokalnej jesteśmy, a czym innym wykon przed obcymi ludźmi, którzy wnoszą do tej rodzinnej zespołowej atmosfery element obcości i oceny. Próba otwarta jest dla artysty pierwszą diagnozą tego, co robi. Aktor jest w stanie stwierdzić, czy jego kreacja faktycznie jest dla widza zrozumiała, muzyk (instrumentalista czy wokalista) ma możliwość przetestowania zmian akustycznych, ocenienia pogłosu sali, który zmniejsza się, kiedy zapełniają ją widzowie. Przy wielkich wydarzeniach próba otwarta jest taką oceną ryzyka — nagle okazuje się, że pewne rozwiązania stosowane na próbach zamkniętych zawodzą: na przykład dym z pochodni niesionej przez aktora dusi widzów w pierwszym rzędzie, chór stoi w miejscu, w którym zasłania widzom to, co dzieje się na scenie, skrzypek nie ma miejsca na rozmach, bo wydłubuje oko pani konferansjerce.
A poza tym, grając dla ludzi i widząc ich reakcje, po prostu utwierdzasz się w przekonaniu, że warto było ćwiczyć przez ostatnie miesiące i budujesz morale przed premierą.
kontekstylia.com 
Dodaj komentarz