Efekt mojej kolejnej współpracy redakcyjnej z Żydowskim Instytutem Historycznym to książka Andrzeja Żbikowskiego O nadziei, cierpieniu, bólu. Ludność cywilna w czasie powstania w getcie warszawskim.
Jedni okres spędzony w schronach, na Umschlaplatzu, w pociągu i obozie ujmowali bardzo skrótowo, jakby chcieli się z tego horroru jak najszybciej uwolnić. Inni, jak Berland czy Najberg, poświęcili opisaniu swoich doświadczeń wiele stron, nie skąpiąc nam szczegółów nawet najbardziej okrutnych. Niemniej groza palącego się getta na wszystkich uratowanych pozostawiła niezatarte piętno. Z cytowanych przeze mnie wspomnień przebija ból po utracie najbliższych, wychodzi na wierzch strach towarzyszący każdej godzinie spędzonej w ukryciu w piwnicy, czujemy wręcz duchotę bunkrów, żar palących się budynków, słyszymy płacz dzieci i kobiet.
Jak pracuje się z takimi tekstami? Pracuje się trudno, ale jest to zawsze taka praca, po której skończeniu czuję, że przyczyniłam się do czegoś ważnego.
kontekstylia.com 
Dodaj komentarz